sanki ölmeden organlarımı bağılaşımın gibi
sensizlikte organlarımı unuttum
hani günlüklerin arasında yıllardır duran yaprak gibi
unutulmuş ve kurutulmuş gibiyim
sözündü bendeki ırmakları kurutan
yangındı bakışın,göz süzmelerin
sensizlik kurşun yaramdan daha çok acı veriyor bana
sensiz geçen gecelerde kaç kez sabahladım
sen o gecelerde hiç uyanmadın
farkında bile değildin
sokağın en karanlık köşesinde sinmiş bekliyor oluşumun
sensizlikte öğrendim sana muhtaç olduğumu
ben sensizken çöller gibi uçsuz bucaksız kuraklıktaymışım
ne içtiğim sigara,nede içemediğim yokluğun hasretine tercuman
yolların uzadığı ama hiç bitmediği yerdesin
ben sadece bir nefes kadar yakınındayım kendimce
ruhumun kıskaçta olduğunu hissettim ilk gecede
ilk sabah sensiz uyandığımda nekadar şaşırdım
korktum..
yanlızlıktan değil,sadece sensizlkten korktum
yumruk gibi vurdu göğsüme gece
uyumadım...
bu şehri uyutmadım o gece
sabahın gelişine hiç bukadar üzülmemiştim inanırmısın
sensiz ilk güne başlamak bukadarmı kötü olurdu
hiç ama hiç tahmin edemedim
meğerse sen bendeki eksik yanım
ruhumu ısıtan ateşimmişsin
ve ben ilk sensiz günümde gülmedim
hiç ağlamadımda
hayatımı kendime zindan ettim
hasretini gardiyan
ben sensizken hiç mutlu olmadım
seni sevdiğimede pişman olmdım
sadece seni kırdığıma,üzdüğüme çok pişmanım
bukadar uzun yazmayı sende öğrendim
senle başladı,senle bitti....
İzlediklerim Listesine Ekle
