Yakınındaydım; her nefesinde,
Umudum biterken ve düşerken sensizliğe,
Her şey tükenmiş, başlamış anlamını yitirmeye…
Gönderilmeyi beklerken solmuş, boynunu bükmüş
Onca sevdalı şarkı…
Geride kalan; yalnızca hüzün
Ve dudaklarından süzülen birkaç keskin kelime
Yazık olmuş uğruna adanan efkâr dolu gecelere…
Uzak bir ufuğa dalmışım, önümde koskoca bir boşluk
Ben gibi…
Kaçımız üzüldük ki saçak altında üşüyen yavru bir kırlangıca? Ya da kaçımızın içini sızlattı çalışmaktan elleri kirden gözükmeyen birinin temiz bir ekmek almaya parasının yetmeyişi?
Önceleri boynunda mendil kartonuyla dolaşan çocukları gördüğümüzde çoğumuzun avuçları kanardı ellerini sıkmaktan.Şimdiyse yolumuzu değiştiriyor,gözgöze gelmemek için kafamızı çeviriyoruz.Merhametimiz, insanlığımız mı yok olan ya da hiç acımadan öldürdüğümüz duygularımız mı çoğalan?Bilmiyorum,doğru olan çoğalanlarsa bilmekte istemiyorum zaten...
17/02/2007 - ...:...
SuSMaKTaN ÇoK YoRuLDuM.ßiLDiĞiM SeSLeR HaTıRıNa aRTıK KoNuŞ DiLiM...
İzlediklerim Listesine Ekle
